Boef is jarig: 7 jaar vandaag

Zeven jaar al! Dat is niet te geloven.

Boef is intussen al zes jaar bij ons. We vieren de dag dat hij bij ons in de kantons is aangekomen. Die jaren zijn voorbijgevlogen! We hebben niet stilgezeten

Onze globetrotter verhuisde van Spanje naar de Oostkantons, naar Antwerpen en de Pyreneeën, met pitstops in Keerbergen en de Costa Brava: niet slecht voor een hond uit het bos.

Een hond die van alles schrik had, en telkens doodziek werd van de auto. Die bloednerveus en onhandelbaar wild was.   

Als ik zelf het eerste boek teruglees, kan ik haast niet meer geloven welke evolutie Boef heeft afgelegd. En wij met hem   Moest in het tweede boek niet beschreven staan hoe bang wij waren om met hem voor het eerst op restaurant te gaan, dan zou ik het moeilijk kunnen geloven.

Vandaag gaat hij dolgraag op stap. Niet met die vervelende auto, maar bon: wat moet, dat moet. Maar o wat vindt hij het fijn om op hotel te gaan. Een nieuwe kamer veroveren is nog altijd goed voor een instant vreugdedansje, net als die eerste oefenkeer in het sjieke Domaine de la Gaichel in Luxemburg.

Daarom logeren we deze nacht weer op hotel, in Perpignan. We gaan samen op restaurant. Boef is tuk op zijn vaste adresjes: hij gaat er parmantig op de stoep zitten (*smelt*)

Hij is het voorbije jaar veel kalmer, liever en aanhankelijker geworden. Met meer dan genoeg dolle momentjes om ons te herinneren waarom we hem Boef hebben genoemd. Hij gaat tegenwoordig liever wandelen in de stad (meer katten en snacks) dan in de bossen (al dat vermoeiend wild waar hij toch niet achteraan mag). Maar dat verandert zeker nog eens.

Want onze Boef? Die blijft ons verrassen. Dat doet hij nu al die jaren.

Wat ben ik dankbaar dat we hem zes jaar geleden tegen het magere lijf liepen in de Andalusische bergen. Hij brengt ons elke dag aan het lachen. Elke dag met hem is een feest, en vandaag dubbel. Gelukkige verjaardag, lieve Boef!