Vroege oogst

Het eerste wat ik doe nadat ik opsta, en het laatste wat ik doe voor ik ga slapen, is een rondje in de tuin. Dat lukt bij deze temperaturen enkel nog bij dageraad en schemering. 

De rest van de dag is onze zuidflank, waar de groenten en de bloemen groeien, onbegaanbaar.

Wat is er vandaag in bloei gekomen? Welke bessen mag ik plukken? Welke zaden kan ik oogsten? Elke dag ziet er een tikje anders uit, in deze vroege julidagen. Elke dag laad ik mijn zadendoosjes en vruchtenkommetjes vol. 

De frambozen zijn er, mijn favoriet. Ook de kruisbessen zijn rijp, maar die zijn me te zuur, net als de zwarte cassisbessen (geef mij maar het siroopdrankje). Over de rode aalbes twijfel ik nog.

Een gegeven struik kijk je niet in de bek: de meeste groeiden al op onze grond voor wij erbij kwamen. Marnix vindt ze allemaal heerlijk, maar Boef is het met mij eens - die helpt enkel de frambozen te plukken. 

De zaden van korenbloem en bolderik zijn oogstbaar, net als de klaprozen en de papavers, met hun mooie zaaddozen. De akelei is al voorbij, en nu wacht ik vol ongeduld op de juffertjes-in-'t-groen. Elke dag schud ik eens met de bolletjes om te voelen of ze al klaar zijn. Dat is het plezier van tuinieren: als het goed gaat, heb je elk jaar véél meer. Deze maand verzamelde ik al meer zaden dan in heel mijn prille tuinierscarrière samen.

Intussen is de wilde chicorei (de paarse bloem) gaan bloeien, en de teunisbloem (de grote gele). Geen van beide heb ik gezaaid, maar ik heb ze ademruimte gegeven door het woekerkruid weg te halen. Ze lijken op een bijzondere manier licht te geven. Ik hoop maar dat ze gelukkig blijven, bij deze hoge temperaturen. 

Want de dahlia’s, die mooie volrode pomponnetjes: die zien er met hun rafelrandjes uit alsof ze op strafkamp zijn geweest. Hetzelfde met de ranonkels die ik voor het eerst plantte: ze hebben amper één zielig kransje bloemblaadjes bij elkaar gespaard.

Er is nog geen verandering op komst. De komende week wordt nog heter. Na vijf weken hittegolf doen we er nog dagen en graden bij. Dat weegt. Beneden op de vlakten blijft het branden. Het vuur wordt aangewakkerd door de tramontane en de mistral. Normaal zien we vanaf de col in de verte de zee liggen. Nu versluiert een dikke roosgrijze waas de horizon.

📚 Ontdek de Boef-boeken via www.pottwalpublishers.be.

💡Je krijgt een e-bundel als je je inschrijft voor de nieuwsbrief.