Alleen dat geluid al. Het geroffel van regen, zo lang op gewacht. De donder in de verte. Eindelijk nog eens een echt bergonweer, zo typisch voor augustusnamiddagen. De voorbije jaren was het elke namiddag prijs. Dan betrekt de hemel na een zonovergoten dag, en trekt er een even dreigend als verlossend onweer over. Het regent kort en hevig, soms met hagel, zoals donderdag, toen plots de grond helemaal wit zag. Wat is dit nou weer, zie je Boef dan denken. De voorbije week mocht

Jaren geleden verbleven wij in de naaldbossen van de Landes die nu zijn afgebrand. Ik herinner me strakke dennen op een rij: weinig variatie, weinig leven. Nu begrijp ik waarom — ooit was het heidegrond en moerasgebied, maar voor de houtkap kwamen er snelgroeiende dennen in de plaats. Productiebossen: ik herken ze ondertussen. Na tien jaar in de Oostkantons, waar meer dan de helft van de bossen productiebos is, zie ik nu beter welk gebied meer economische dan ecologische waa

Lieve mensen met een reactieve hond: je bent niet alleen. Al zes jaar loop ik met ontploffingsgevaar aan de lijn. Als Boef een kat ziet, gaat het dak eraf. Dan gilt hij oorverdovend en houdt hij pas op wanneer het diertje uit beeld is verdwenen. Podenco’s zijn konijnenjagers. Gillend fixeren ze het konijn voor hun jager. Maar Boef heeft die memo gemist: hij gilt als hij een kat ziet. Zo zit hij nu eenmaal in elkaar. Jachtinstinct kun je niet zomaar wegtrainen. Trainers zeiden

Deze ochtend werd ik terug in de tijd geworpen. Aan het einde van onze wandeling vroeg Boef me om nog even halt te houden op het bospad. Kijken. Ruiken. Luisteren. Tijdens ons eerste jaar samen was dat ondenkbaar. Toen slowden we nooit eens down. Boef zeulde me paniekerig en gejaagd door het dorp. Wandelingen waren martelgangen. Er was geen land met hem te bezeilen. Geen enkele training had effect. Geen enkel trucje werkte. Want wat hij bovenal nodig had, was tijd. En geduld.

Een maand geleden hoorde ik iemand zeggen: deze hitte duurt de hele zomer. Dat weet natuurlijk geen mens, maar ik dacht toen: stel je voor. Hoeveel hittedagen kan een mens na elkaar verdragen? Het gaat nu al vijf weken door. Al vijf weken van dertig graden. Tien graden warmer dan het gemiddelde voor het jaar volgens mijn iPhone, die ik elke dag smekend aanstaar in de hoop dat de cijfers daardoor verbeteren. Al vijf weken lang staan we om zes uur op, zodat we op tijd terug zij

‘Mag ik bij jullie komen als het zo ver is?’ Onze vriendin Kris woont een uurtje bij ons vandaan, een paar bergen verderop. Haar huis ligt in de gevarenzone van de bosbranden. ‘De vlammen zijn al in Bouleternère’, laat ze even later weten via WhatsApp. ‘Ik hoor de Canadairs vliegen en de as dwarrelt rond.’ Ik google het dorpje en stel vast dat het vuur in vogelvlucht amper 25 kilometer bij ons vandaan is. De brand heeft de rivier overgestoken. copyright Méteo Languedoc We

Het eerste wat ik doe nadat ik opsta, en het laatste wat ik doe voor ik ga slapen, is een rondje in de tuin. Dat lukt bij deze temperaturen enkel nog bij dageraad en schemering. De rest van de dag is onze zuidflank, waar de groenten en de bloemen groeien, onbegaanbaar. Wat is er vandaag in bloei gekomen? Welke bessen mag ik plukken? Welke zaden kan ik oogsten? Elke dag ziet er een tikje anders uit, in deze vroege julidagen. Elke dag laad ik mijn zadendoosjes en vruchtenkomme

Het is fantastisch dat minister Ben Weyts meer regels invoert voor adoptie van dieren in het buitenland. Neem het aan van deze ervaringsdeskundige 😀 Maar op één essentieel punt brengen de nieuwe regels schade toe aan adoptiedieren, adoptanten én goede stichtingen. Waarom mag een buitenlandse asielhond pas komen vanaf 1 jaar? Je mist cruciale socialisatiemaanden. Wij hebben met Boef veel moeite gehad om dat goed te maken. Je wil het missen van die socialisatiefase toch niet

De zomer is begonnen. En hoe! We zitten onder een hittekoepel, zegden ze op het nieuws, want van het woord hittegolf kijkt niemand nog op. Het wordt steeds extremer, zegt de ene. Wat verzinnen ze nu weer, zegt de ander. Ik weet één ding zeker: ik ben zo blij met de linde naast ons huis. Zodra de zomer valt (als een baksteen, deze keer), verhuizen we ons buitenleven naar de zijkant van het huis, waar bij de voordeur een honderdjarige linde staat. Die voorziet het terras va

Wist je dat meer dan de helft van wat ik probeerde in de tuin is mislukt? Ik had het zelf niet door, maar ik stelde het net vast in mijn tekendagboek. En weet je wat het beste is? Het maakt helemaal niets uit! Wacht, je wàt? Mijn tekendagboek! Sinds het begin van het jaar hou ik er eentje bij. Omdat ik meteen vergeet wat ik heb gezaaid of gestekt, en vooral ook wáár, noteerde ik dit jaar plichtsgetrouw de namen en plekken in een schriftje. En omdat het plezanter is om pre

We hadden uitgerekend de warmste tweedaagse sinds het begin van de lentemetingen uitgekozen om naar Gerona te gaan. Drieëndertig graden in de schaduw, alstublieft. Ons hotel was niet annuleerbaar: dat zal je dan altijd zien. We waagden het erop en vertrokken uit onze al warme bergen naar de heetste stad van de regio. Ondertussen kennen we er onze weg (een beetje). Soms voelt Marnix de nood om wat stad te tanken, en dan rijden we door de tunnels en het ruige, groene vulkaanla

Het regende hier de voorbije weken zo hard dat we evengoed in de mistige heuvels van Schotland hadden kunnen zitten, in plaats van in de zonnige Pyreneeën. Maar nu zou het geplens eindelijk stoppen. Ik zit op hete kolen. Want na twee jaar intense tuinarbeid, kan ik niet wachten tot ik het resultaat zie. Er komt wat aan: ik zie het aan de knoppen en de rozetten. De lente, die meer kwakkelde dan ons lief was, gaf een voorproefje. Mijn helling is getransformeerd van een jungle t

De journaliste vroeg: “Hebben jullie al vrienden die op bezoek waren geïnspireerd?” Ik lachte: “Eerder geïntimideerd.” Ik dacht aan mijn vriendin Natalie die speciaal voor haar bezoek aan ons Pyrenese bos nieuwe wandelschoenen had gekocht. Ze is er onverrichter zake terug mee naar België gekeerd. Ze trof ons tussen Nils en Oriana, de voorjaarsstormen die duizenden bomen ontwortelden — wandelen was onverantwoord. We konden zelfs het huis niet verlaten. Dat heb je, met een stor

Sinds we weer in ons Pyrenese bos zijn, krijgen we de ene uitdaging na de andere voor de kiezen. We schrikken er niet voor terug, want we zijn ondertussen wel wat gewend, en we hebben ook bewust gekozen voor een leven in het wild. Maar de voorbije weken waren zelfs naar onze normen pittig. Over de bomen hadden we het al. Vijf opeenvolgende stormen ontwortelden tientallen bomen in ons bos, van dunne dennen tot kolossale kastanjes. Eén jonge es viel op het hek, gelukkig zonder

‘Blijf nog een dag langer weg’, zei een vriend aan de telefoon. Hij riep om boven de loeiende wind uit te geraken. ‘Er komt wéér een storm aan.’ Dat was daags voor we zouden aankomen in onze bergen. Code oranje gold opnieuw voor het hele departement. De laatste kilometers zouden we doorheen een storm met code rood rijden. Natuurlijk bleven we weg, hoe graag we ook weer thuis wilden zijn. Bij aankomst zagen we dat we aan een drama waren ontsnapt. Een windhoos was over het land

Het was fijn om weer in Antwerpen te zijn. Ook plezant: doorheen Frankrijk reizen — die trip heen en weer naar de Pyreneeën is als een vakantie. We bezoeken fijne stadjes, en we hadden de zon aan onze zijde. Boef haalde zijn hartje op. Hoe fijn het ook is, ik heb altijd wat extra tijd nodig om alle stadsindrukken te verwerken. Zoals ik schreef in in Terug naar de natuur: “Het gekke was: de eerste dagen in de stad voelde ik me energieker, krachtiger, socialer, gegronder. Het b

Gisterenmiddag liep ik met Boef langs de kaaien in Antwerpen. Hij hapte in iets smerigs, ik trok hem er gauw van weg. Uitwerpselen, denk ik. Na zes jaar hebben we dat nog altijd niet opgelost gekregen. Hij is razendsnel, heeft een superspeurneus, is niet gevoelig voor standjes ter correctie, of snoepjes ter afleiding, en is altijd obsessief op zoek naar voedsel. Te vaak heeft hij prijs, en nu liep het mis. Zes uur later merkte ik dat hij verward en sloom was. Af en toe ging

De ergste storm sinds 2009. Die was ons voorspeld, en die kregen we. Bij 850.000 gezinnen viel de stroom weg — wij waren één van hen. Gedurende drie dagen was er geen elektriciteit. In onze levens werkt haast alles op elektriciteit. Je merkt het pas als het er niet meer is. Geen mobiel netwerk, geen internet. Geen koffie, zelfs. Buiten leek het alsof de duivel tekeer ging. De wind huilde uren aan een stuk. Bomen zwiepten vervaarlijk heen en weer. Talloze bomen in ons bos vi

In de winter is het stil in onze bergen. Samen met de natuur en de dieren gaan we in winterslaap. De winkels zijn alleen nog ’s ochtends open. De meeste restaurants hebben de deuren gesloten. Voor je tallet (kleine koffie) en baguette (groot brood, maar dat wist je 😄) konden we maar in één barretje terecht. Toch ben ik dol op dit seizoen, hier in de bergen. Het is mijn favoriete wandelweer: koud en zonnig. De toeristen die wegblijven hebben ongelijk. Soms sneeuwt het onverw

Deze week heeft Boef me overtuigd om weer eens dieper het bos in te gaan. Dat heb ik geweten. Hij rook een knook, maakte ‘m buit en knabbelde er even aan, maar de wilde dieren hadden het merg er al uitgehaald. Hij verloor meteen zijn interesse, en trok me verder het bos in. Ik heb er niet altijd zin in, want het vraagt veel concentratie, maar de zon scheen en ik was in een goede bui. Ik had mijn hardshell-wandelbroek aan tegen de doornen en mijn tuinschaar op zak, om de lasti