De ergste storm sinds 2009. Die was ons voorspeld, en die kregen we.  Bij 850.000 gezinnen viel de stroom weg — wij waren één van hen. Gedurende drie dagen was er geen elektriciteit. In onze levens werkt haast alles op elektriciteit. Je merkt het pas als het er niet meer is. Geen mobiel netwerk, geen internet. Geen koffie, zelfs.  Buiten leek het alsof de duivel tekeer ging. De wind huilde uren aan een stuk. Bomen zwiepten vervaarlijk heen en weer. Talloze bomen in ons bos vi

In de winter is het stil in onze bergen. Samen met de natuur en de dieren gaan we in winterslaap. De winkels zijn alleen nog ’s ochtends open. De meeste restaurants hebben de deuren gesloten. Voor je tallet (kleine koffie) en baguette (groot brood, maar dat wist je 😄) konden we maar in één barretje terecht.  Toch ben ik dol op dit seizoen, hier in de bergen. Het is mijn favoriete wandelweer: koud en zonnig. De toeristen die wegblijven hebben ongelijk. Soms sneeuwt het onverw

Deze week heeft Boef me overtuigd om weer eens dieper het bos in te gaan. Dat heb ik geweten. Hij rook een knook, maakte ‘m buit en knabbelde er even aan, maar de wilde dieren hadden het merg er al uitgehaald. Hij verloor meteen zijn interesse, en trok me verder het bos in. Ik heb er niet altijd zin in, want het vraagt veel concentratie, maar de zon scheen en ik was in een goede bui. Ik had mijn hardshell-wandelbroek aan tegen de doornen en mijn tuinschaar op zak, om de lasti

Het is plots intens gaan sneeuwen. Er ligt makkelijk vijftien centimeter. We waren niet voorbereid, want in de bergen kan je nooit echt op het weerbericht vertrouwen. Zeggen ze ‘regen’, dan ziet de lucht blauw. Zeggen ze ‘wind’, dan loop je in T-shirt. Nu had er niemand ‘sneeuw’ gezegd, maar plots zag alles wit. Omdat haar vrouwtje niet meer thuis raakte, gingen we ons buurhondje Ruby ophalen, zodat ze de dag bij ons kon doorbrengen. Te voet, want we raakten met de auto de op

Twee weken ver in dat nieuwe jaar. In ons Pyreneeën-dorp is het leven nu helemaal stilgevallen. De toeristen, vooral Fransen en Spanjaarden, velen uit Barcelona, zijn na de kerstvakantie weer naar huis vertrokken. De meeste restaurants hebben hun deuren gesloten. De camperparkeerplaats is leeg. Als Boef en ik nu op pad gaan, op ons vaste uur, lijken we in een spookdorp beland. Het helpt niet dat wij altijd net na de middag buiten zijn, tijdens de siësta, wanneer alle winkels

Wie heeft er een stadsgids nodig als hij een Boef-aan-de-lijn heeft. Al tientallen keren zijn we voorbij de immense kerk van ons dorp gelopen. Nooit eerder was dat enorme bot me opgevallen. Het hangt metershoog naast de ingang, en hoewel het twee meter lang is, sprong het me gek genoeg nooit eerder in het oog. Tot Boef het in de mot kreeg. Niet alleen weet hij alle kattenvoederplekken naadloos te lokaliseren, hij vindt ook elk bot in de wijde omtrek, zelfs degenen die hoog in

De regen valt met bakken uit de lucht. Al een week aan een stuk. Marnix en ik hebben onze handen vol. Boef heeft weinig zin om te gaan wandelen. Ik herlees een bijpassend fragment uit Boef.Terug naar de natuur: “Nooit eerder waren we zo blij geweest met regen. De mensen jubelden over de aanhoudend grijze hemel en de striemende stortbuien, en dat was nieuw voor ons noorderlingen. Het regende cats and dogs, zoals de Engelsen zeggen, wat toch aardiger is dan onze oude wijven, en