Deze ochtend werd ik terug in de tijd geworpen. Aan het einde van onze wandeling vroeg Boef me om nog even halt te houden op het bospad. Kijken. Ruiken. Luisteren. Tijdens ons eerste jaar samen was dat ondenkbaar. Toen slowden we nooit eens down. Boef zeulde me paniekerig en gejaagd door het dorp. Wandelingen waren martelgangen. Er was geen land met hem te bezeilen. Geen enkele training had effect. Geen enkel trucje werkte. Want wat hij bovenal nodig had, was tijd. En geduld.