Zelfs de stinkers en die met duizend poten

De journaliste vroeg: “Hebben jullie al vrienden die op bezoek waren geïnspireerd?”

Ik lachte: “Eerder geïntimideerd.”

Ik dacht aan mijn vriendin Natalie die speciaal voor haar bezoek aan ons Pyrenese bos nieuwe wandelschoenen had gekocht. Ze is er onverrichter zake terug mee naar België gekeerd. Ze trof ons tussen Nils en Oriana, de voorjaarsstormen die duizenden bomen ontwortelden — wandelen was onverantwoord. We konden zelfs het huis niet verlaten. Dat heb je, met een storm, als je in een bos woont.

Als je mijn vorige verhalen over de stormen en de slangen, de insecten en het nooit eindigende werk hebt gelezen, dan zou je je kunnen afvragen: waarom? Wat drijft die mensen, om het aan het einde van de wereld in de woestenij te gaan zoeken?

Maar tegenover dat natuurgeweld staat die ongerepte schoonheid en onvergelijkbare rust, de zuivere lucht, het ontbreken van stress, de afwezigheid van verkeer, het groen overal waar je kijkt, de vossen en de reeën, en de zwijntjes, en de vogels en de vlinders en die duizenden andere dieren, ja, zelfs de stinkers en die met duizend poten.

Het onvervalsbare gevoel dat de dingen in balans zijn. Dat er plek genoeg is, dat je mag doen wat je wilt, en leven hoe je verkiest, zodat je dat uit dankbaarheid voor die overvloed ook respectvol en toegewijd doet.

Het gesprek kwam op ‘kleine gelukjes’ — en wat mijn kleine gelukjes zijn, hier in de wildernis. Ik had er nooit zo over nagedacht, want kleine gelukjes bestaan hier eigenlijk niet. Of beter gezegd: ze zijn zo talrijk, dat je niet meer in verkleinwoorden kunt spreken. Kleinheid en geluk zijn alomtegenwoordig.

De vogels die ons wakkerzingen

Steeds-meer-vlinders die mijn steeds-meer-bloemen bezoeken

Het roodborstje dat me volgt in de tuin

De bonjour die je van iedereen krijgt

De geur van de brem op een zonnige dag

Boef, mijn grote geluk, en hoe hij me dagelijks om 12.30 uur aanstaart om te gaan wandelen

Hoe hij zijn schapenvelletje gaat zoeken zodra ik het woord ‘wandelen’ zeg, en dat in zijn bekje mee naar buiten neemt

Die lunch met de eerste asperge

De linde die razendsnel bot en na drie dagen weer voor een terras in de schaduw zorgt

Wine o’clock met lokale kazen en wijnen van de kruidenier

Het eerste juffertje

Marnix’ meesterlijke maaltijden

Het riviertje dat wij ons riviertje noemen, omdat we er elke dag even gaan spelen

Het ontdekken van meiklokjes

Boef die praat met de uil

Kalme ochtenden

Vroege avonden

Deze lijst is nog maar het begin van een antwoord op de vraag wat wij hier in hemelsnaam zijn komen zoeken. Als ik zou doorgaan, heb ik weer een boek vol

Kom maar eens kijken, hier in Frans-Catalonië. Want ik ga niet nog meer van het interview verklappen, maar ik laat jullie wel zeker weten wanneer het verschijnt.

Ontdek meer verhalen over ons leven in het bos in 'Boef. Terug naar de natuur'.

Te koop bij Standaard Boekhandel. De eerste twee Boefboeken vind je bij onze uitgeverij www.pottwalpublishers.be. Vanaf 2 boeken verzenden we gratis, in België en Nederland.

Lees mijn nieuwste blogs via Substack https://janaelza.substack.com/